Adı Memet’di,
Bir kalemi, bir onuru
Bir de mangal gibi yüreği vardı.

Ömründe meyhaneye gitmemişti
Lakin, rakıyıda pek severdi.
Hiçbir türküyü tam bilemezdi
İçtiğinde de hep türkü söylerdi.
En güzel elbiseleri giymek isterdi,
Bir pantolonu, bir gömleği
Bir de ceketi vardı.

Adı Memet’di
Bir kalemi, bir onuru
Bir de mangal gibi yüreği vardı.

Resim yapmayı hiç beceremezdi.
eÄŸer becerebilseydi;
Hep güneşin resmini çizmek isterdi.
gece karanlığını hiç sevmezdi,
‘Ben aydınlığa sevdalıyım’ derdi
Düşünceleri; Ay’dı, Yıldız’dı,
GüneÅŸ’ti… Bütün evrendi.

Adı Memet’di
Bir kalemi, bir onuru
Bir de mangal gibi yüreği vardı.

Bir ışık bekliyordu yaşlısı genci,
Kadını, erkeği, yetimi, öksüzü
Bir ışık bekliyordu, yangın yürekler
Bir ışık ki aydınlansın yeryüzü.

*Bir yol vardı, giderdi aydınlığa,
Masmavi bir yol, giderdi Anadolu’ya

Denizler engin, denizler dalgalı,
Denizde köhne bir gemi ki yolcuları inançlı.
O yolcular ki hepsi özgürlüğe sevdalı.
Bu gemiyi dört gözle bekler tekmil Anadolu.

*Bahar geldi gelecek, yeşermeli ağaç dalları,
Yaz gelmeden ekilmeli özgürlük tohumları.

Bir haber salındı Amasya’dan Sivas’a
Sivas’ da çalındı sazlar.
Bir haber de Sivas’tan Erzurum’a,
Erzurum’da bar tutup oynadı dadaşlar.

Deniz rengiydi gözleri,
Altın sarısıydı saçları.
Ä°nanıyordu… Kazanacaktı!
Tanık tuttu dağları taşları

Gitti karabulutlar, gitti karanlıklar,
Geldi Mustafa Kemal.
Koparıldı zincirler, eridi tahtlar, taçlar.
Yurduma sönmeyen bir güneş doğdu.
Mustafa Kemal ilkeleri
Özgürlüğe giden yol oldu.

Sen, gece karanlığındaki kutup yıldızısın,
Ayrılıkların yüreklerde bıraktığı sızısın.

Sen, gülen yüzlerde açan bir gülsün,
Bir günde yaşanan bin yıllık ömürsün.

Sen, hüzünlerde yüreklere düşen korsun,
Sonsuz yaÅŸamlara uzanan tek yolsun.

Sen, dört mevsimde erimeyen dağ başındaki karsın,
Adına türküler koşulan ulaşılamayan vefasız yarsın.

Binlerce ağıt yaksam her ayrılıkta özlemlerine,
Yine inanmayacaksın!